Viktor Kamphuis: De anti-Amerikaanse bias maakt Nederland doof voor McCains nuance

COLUMN VIKTOR KAMPHUIS – Zo’n drie jaar geleden stak de linksdragende komiek John Stewart de loftrompet af over een Republikeinse senator. De man in kwestie had net een vurig pleidooi gehouden voor het handhaven van Amerika als baken van het goede in de wereld. Dit gebeurde aan de hand van een onafhankelijke en principiële veroordeling van martelpraktijken door de CIA. De senator waar het hier over gaat is natuurlijk John McCain. Zijn genuanceerde geluid is dankzij de Nederlandse anti-Amerika bias hier echter aan dovemansoren gericht.

Afgelopen week plaatste deze website een opmerkelijk artikel over McCain. De titel suggereerde dat McCain een heldenstatus toegedicht wordt omdat er bij hem een hersentumor geconstateerd is, en dat we dat niet zouden moeten doen. Op zichzelf genomen een terechte stelling. In Nederland is er de vreemde gewoonte om mensen die met deze ziekte geconfronteerd worden heldenmoed toe te dichten. Terwijl daar, in alle redelijkheid, geen inherente reden toe is. Het opzienbarende van dit stuk zat hem dan ook in de kwaliteiten die de auteur zelf aan McCain toeschrijft. Een Grieks heldenepos is wellicht wat overdreven, maar McCain is een van de meest rechtschapen mannen op deze aardkloot.

Hey!

Deze column is een reactie op dit opiniestuk dat eerder op BIG verscheen.

Hoewel McCain geportretteerd wordt als het Nederlandse stereotype van een Republikein (een hondsdolle christenextremist die alles wat hij niet kent op geweervuur trakteert), is hij in werkelijkheid een van de meest pragmatische, genuanceerde en interessante stemmen van de andere kant van de Atlantische Oceaan. Met zijn standpunten omtrent homohuwelijk en abortus (zeker niet pro, maar ook niet dogmatisch tegen en vertrouwend in de wijsheid van de rechtstaat), zou McCain binnen een Nederlandse, confessionele middenpartij als het CDA niet opvallen. Het feit dat hij als fel tegenstander van Obamacare breekt met de partijdiscipline omdat hij weigert president Trump een blanco cheque voor een nog slechter plan te geven, getuigt van zijn onafhankelijke stem in het publieke debat.

Met zijn standpunten omtrent homohuwelijk en abortus zou McCain binnen een Nederlandse, confessionele middenpartij als het CDA niet opvallen.

Minstens net zo vreemd als de geschetste positionering van McCain is de claim dat zijn krijgsgevangenschap niets met zijn politieke handelingen te maken heeft. McCains constante aandacht voor vrijheid, menselijke waardigheid en het afzweren van martelpraktijken kunnen juist niet los gezien worden van zijn jaren in Vietnam. De fouten in de mislukte Vietnamoorlog draagt McCain letterlijk met zich mee. Zijn persoonlijke ervaringen wegen altijd mee in zijn pleidooien om dictatoren te elimineren. Alleen het inzetten van de volle macht van de VS garandeert een minimum aan onnodige slachtoffers; in tegenstelling van het eindeloze gemodder en wegkijken van Obama. Als er een held rondloopt in de VS, dan is het McCain. Inderdaad niet omdat er, voor de tweede keer, kanker bij hem geconstateerd is, of omdat hij Trump gedwarsboomd heeft, maar wegens zijn onuitputtelijke vertrouwen in, en inzet voor de instituties die de wereld vrijheid en veiligheid moeten brengen.