Openbaar Ministerie: PowNed is niet strafbaar want kritiek en satire

PowNed is niet strafbaar om het ‘walgelijke’ artikel over een verdronken Syrische vluchteling, zegt het Openbaar Ministerie tegen BIG. Een woordvoerder laat weten dat het artikel gezien kan worden als kritiek op overheidsbeleid en satire, wat beide niet strafbaar is.

“Wij hebben de uitingen beoordeeld en zijn tot de conclusie gekomen dat het niet strafbaar is”, zegt de woordvoerder.

“Er wordt een oordeel gegeven over migranten en asielzoekers, in die zin dat er over hen wordt gezegd dat zij bepaalde privileges genieten. Dit kan je zien als kritiek op de Nederlandse overheid vanwege een vermeend te ruimhartig asielbeleid. De uitlatingen worden daarmee gedaan in de context van het maatschappelijk debat.”

En: “Voor de beoordeling is tevens van belang dat de uitingen zijn gedaan in een satirische en ironische stijl. Ook andere uitlatingen in het artikel worden als niet strafbaar op grond van de discriminatieartikelen beoordeeld.”

Buiten de juridische context wil het OM graag meegeven dat ze begrijpen dat mensen de teksten ‘grievend en smakeloos’ vinden.

Volgens advocaat Gerard Spong zijn de uitlatingen wel strafbaar.

dat zei hij donderdag al in dit artikel en later ook op tv bij Jinek.

De zin die volgens Gerard Spong juridisch problematisch is: “Zelf nadenken en vooral luisteren is iets waar deze categorie mensen blijkbaar grote moeite mee heeft”, waar ‘deze categorie mensen’ op vluchtelingen of Syrische vluchtelingen slaat.

Spong denkt dat de zin ‘zonder meer beledigend te achten [is] voor een groep mensen wegens hun ras’. “Nu in de rechtspraak het begrip ras zich uitstrekt tot etnische vreemdelingen lijkt mij hier sprake van een strafbare groepsbelediging.”

Gerard Spong: PowNed is strafbaar om ‘walgelijk’ artikel over verdronken vluchteling

Het is mogelijk om PowNed strafrechtelijk te vervolgen om het ‘walgelijke’ artikel over de verdronken 16-jarige Syrische vluchteling, zegt advocaat Gerard Spong tegen BIG.

Vrijwel heel Nederland, van links tot rechts, was het over eens: dit stukje is walgelijk en smakeloos. De hoofdredacteur van de omroep Dominique Weesie, heeft al snel excuses aangeboden en het stukje is verwijderd van de website.

Walgelijk, oké. Maar kan het? Mag het? BIG belde met drie strafrechtadvocaten om het stukje van PowNed te analyseren. Aangezien het artikel offline gehaald is, hier een screenshot:

Alle drie de advocaten vonden het stukje ‘walgelijk’ of ‘smakeloos’ maar over de juridische gevolgen ervan was er minder consensus.

Advocaat Peter Plasman: “Het strafrecht gaat niet over goede smaak. Je mag wat dat betreft heel ver gaan.”

De zin die juridisch problematisch is: “Zelf nadenken en vooral luisteren is iets waar deze categorie mensen blijkbaar grote moeite mee heeft”, waar ‘deze categorie mensen’ op vluchtelingen of Syrische vluchtelingen slaat.

Groepsbelediging

Als dit strafbaar is dan zou dat volgens artikel 137c van het Wetboek van Strafrecht zijn, het artikel over groepsbelediging. Daarin staat dat je mensen niet mag beledigen om ‘hun ras, hun godsdienst of levensovertuiging, hun hetero- of homoseksuele gerichtheid of hun lichamelijke, psychische of verstandelijke handicap’.

De zin is volgens advocaat Gerard Spong ‘zonder meer beledigend te achten voor een groep mensen wegens hun ras’. “Nu in de rechtspraak het begrip ras zich uitstrekt tot etnische vreemdelingen lijkt mij hier sprake van een strafbare groepsbelediging.”

Peter Plasman denkt echter niet dat het strafbaar is. “Mensen worden hier beledigd vanwege hun veronderstelde domheid”, zegt hij. “En het gaat om de groep vluchtelingen of Syriërs, dat is niet strafbaar. Nationaliteit is niet genoeg. Je mag zeggen: ‘Alle Belgen zijn dom’, strafrechtelijk gezien.”

Spong zegt dat ‘het begrip ras een ruime betekenis heeft’. “Daartoe behoren ook etnische minderheden.”

De grens

“Het is op de grens”, zegt advocaat Gerald Roethof. Volgens hem mag je tegenwoordig veel meer zeggen dan vroeger, ook door het proces over de ‘minder minder minder’-uitspraken van Geert Wilders. Aan de hand van de kaders die bij dat proces zijn vastgelegd, denkt Roethof dat het lastig is om PowNed strafrechtelijk te vervolgen.

“De vrijheid van meningsuiting was vroeger beperkter dan hij nu is, de grens is steeds verder geschoven.”

“In het verleden is ook wel de zeer beledigende term ‘dobberneger’ gebruikt, om vluchtelingen in de Middellandse Zee aan te duiden. Die term is niet fris, niet aangenaam, maar ook niet verboden, althans heeft voor zover mij bekend niet tot een – succesvolle – vervolging geleid”

Ebru Umar is daar niet voor veroordeeld in haar proces

Lees ons stuk daarover hier

Toch denkt Roethof dat vervolging niet geheel ondenkbaar is. “Als jij zegt: ik heb hier last van en voel me persoonlijk aangevallen, doe aangifte. Laten we zien hoe de rechter er tegenaan kijkt.”

Alain Verheij over PowNed: ‘We durven pech geen pech meer te noemen’

COLUMN ALAIN VERHEIJ – In een artikel dat terecht trending is op Blendle schrijft Josh Friedman (een van de scriptschrijvers van de meest recente Terminator en Avatar) dat het helemaal OK is om een lafaard te zijn als je net de diagnose ‘kanker’ hebt gekregen. Daarmee reageert hij op Barack Obama en vele anderen die de zieke senator John McCain aanmoedigen om moedig te vechten tegen de pas ontdekte ziekte in zijn lijf.

Moeten we niet meer doen, zegt Friedman. Hoe goedbedoeld ook, onze strijdlustige adviezen aan mensen met kanker doen vaak alleen maar kwaad. Genezen van de ziekte lijkt namelijk meer op een loterij dan op een gevecht, en verliezen is meer pech dan zwakte.

Vorige maand was ik op vakantie in Athene. Een jong meisje in mijn gezelschap was erg onder de indruk van alle bedelaars in de straten van de Plakas en vroeg me om uitleg over hun lot. In de antwoorden viel het me zwaar om niet te vervallen in valse verklaringen.

‘Dit vergeef ik je alleen als de ouders van die Syrische jongen voor je bidden’.

‘Vaak zijn die mensen verslaafd aan drank en drugs en belanden ze daarom hier’, bijvoorbeeld, of ‘Er zijn hier vast heel veel instanties die daklozen laten douchen en eten’ of ‘Deze zit echt op een goed plekje, hier verdient hij zomaar vijf euro per uur’.

Ik was op zoek naar snelle smoezen die allemaal op hetzelfde neerkwamen: als deze persoon het echt wil, kan hij zelf zijn lot keren. In het klassieke Bijbelverhaal Job krijgt de hoofdpersoon buiten zijn schuld om ineens allemaal onheil te verduren. Hij verliest zijn bezittingen en zijn tien kinderen komen om. Daarna wordt hij zelf ook nog ziek. Allemaal in korte tijd.

Zulke emotioneel onvolwassen medemensen noem je Jobsvrienden. Die maken je leed nog erger dan het al was.

Jobs vrienden komen naast hem zitten en blijven een tijdje stil bij het aanschouwen van zoveel verdriet. Maar dan beginnen ze te ouwehoeren. Zo’n dertig hoofdstukken lang. ‘Je zult vast iets heel ergs hebben gedaan, Job, dat je dit overkomt. Er móet iets zijn waar je dit aan verdiend hebt. Dit komt niet zomaar uit de lucht vallen.’

Zulke emotioneel onvolwassen medemensen noem je Jobsvrienden. Die maken je leed nog erger dan het al was. Aan het eind van het verhaal verlost God Job uit zijn lijden. Dat doet hij eerst door heel hard tekeer te gaan tegen die vrienden met hun slappe gezwets. God besluit hen alleen te vergeven op voorwaarde dat ze Job voor hen laten bidden.

Soms is pech gewoon pech. Soms is het leed van een medemens gewoon ontzettend kut.

Zo gebeurt dat blijkbaar. Soms zien we een ander lijden en weten we ons er echt geen raad mee. Zijn we zo bang dat het ons ook overkomt, of kunnen we het zo slecht kwijt in ons maakbare wereldbeeld, dat we dingen gaan roepen als ‘eigen schuld’, of ‘kom op, vechten, John!’ of ‘Als je écht wilt, kun je hieruit komen’.
Bullshit!

Soms is pech gewoon pech. Soms is het leed van een medemens gewoon ontzettend kut. Uitzichtloos verdrietig.Het is van het grootste belang dat we dat weer onder ogen leren zien, want de houding van ‘alles kan voorkomen worden’ lijdt tot zoveel pijn.

PowNed is bijvoorbeeld een afvoerputje vol stinkende Jobsvrienden.

PowNed is bijvoorbeeld een afvoerputje vol stinkende Jobsvrienden. Daar hoorden ze dat er een Syrische jongen in een zwembad was verdronken. Ze schreven toen een heel artikel dat alleen maar neerkwam op ‘lekker puh, eigen schuld’. Een emotioneel extreem onvolwassen reactie op andermans leed.

Je kind verliezen, het is misschien wel de grootste angst die een mens kan hebben.
Het overkwam een ander. De Powned-redacteur kon alleen maar zeggen: ‘Hij heeft het er zelf naar gemaakt’.

Speciaal voor deze situatie zou ik nou graag in een God geloven die net als in het verhaal van Job woedend neerdaalt in een onweer en tegen de stukjestikker van Powned zou zeggen: ‘Dit vergeef ik je alleen als de ouders van die Syrische jongen voor je bidden’.