Justine over Mayweather: ‘Maar verder is het een goede vent’

COLUMN JUSTINE VAN DE BEEK – “Nee joh, kijk nou naar die dramatische referenda”, schreef een oud-collegaatje in onze groepswhatsapp. Wat er zich voltrok toen een andere oud-collega vertelde Forum voor Democratie-lid te zijn geworden en de discussie losbrak, is exemplarisch voor hoe we omgaan met bekende mannen en hun verleden met misogynie.

De andere mannen in de groepschat begonnen direct een discussie over, onder andere, de referendumstandpunten van Baudets FvD. Ik stond versteld. Hadden ze zijn uitspraken over vrouwen per toeval gemist?

De partij van de man die verkrachting normaliseerde door te stellen dat vrouwen ‘ja’ bedoelen wanneer ze ‘nee’ zeggen (en later bij aanspraak hierop er continu omheen lulde, nooit zijn uitspraak introk of er excuses voor maakte), die stelde dat vrouwen minder ambitie zouden hebben, minder excelleren in een heleboel beroepen (‘ze hebben meer interesse in familie-achtige dingen enzo’) en bij de aanblik van een rechtse man hun politieke mening omgooien (‘is gewoon zo’), was een inhoudelijke discussie waard? Waarom was de grens niet bereikt bij zijn schaamteloze seksisme? En wanneer zou er dan wél een grens worden bereikt?

Hij is niet de enige bekende man die met een verleden van misogynie ver is gekomen.

Het raakte me, omdat het de verschillende leefwerelden van de mannen en de vrouwen in de groepswhatsapp pijnlijk helder maakte. Wie vanaf jonge leeftijd leert dat ze nooit alleen naar huis mag fietsen ‘s nachts, dat ze haar vriendinnen moet appen wanneer ze veilig thuis is, wie soms in het donker met haar sleutels tussen de vingers loopt om paraat te zijn, wie tijdens het uitgaan stiekem in haar kont is geknepen, of bij daglicht op straat is nageroepen en gevolgd, wie zich ooit heeft bevonden in een situatie waar de kracht van haar hand de zijne niet versloeg, realiseert zich tot in haar diepste kern dat de legitimiteit van onze ‘nee’ het enige is waar we ons aan vast kunnen klampen. Dat een man die die legitimiteit in twijfel brengt, ons in gevaar brengt, en daarmee de rest van zijn standpunten irrelevant maakt.

Baudet zetelt nu in onze Tweede Kamer. Hij is niet de enige bekende man die met een verleden van misogynie ver is gekomen. Donald Trump werd president na opscheppen over seksueel geweld tegen vrouwen (maar de emails van Clinton!). Johnny Depp, Floyd Mayweather, Sean Penn, Chris Brown, Nicolas Cage, Mike Tyson, Sean Connery, Charlie Sheen, Bill Cosby, Roman Polanski en R. Kelly gebruikten geweld tegen vrouwen. De lijst van bekende mannen met soortgelijke verledens kent bijna geen einde.

In de portrettering van onze idolen zien we hoe ver we bereid zijn om te gaan met het goedpraten van vrouwenleed.

En toch blijven we ze grotendeels ophemelen, ze enkel beoordelen op hun andere aspecten, en áls we hun verledens benoemen kennen we een rijkdom aan smoesjes. “Maar iedereen maakt fouten” (oh ja, soms glijd ik ook uit en sla ik per ongeluk een vrouw in elkaar, it happens), “Maar hij is nu anders” en “Maar hij kan wel echt goed spreken/acteren/boksen/zingen/films maken/-”

Daarmee maken we duidelijk: de veiligheid en de gelijkwaardigheid van vrouwen weegt lichter dan het vermaak dat een bijvoorbeeld Mayweather voortbrengt. In de portrettering van onze idolen zien we hoe ver we bereid zijn om te gaan in het goedpraten van vrouwenleed. Want, tja, verder is het wel een goede vent. Maar voor wie?