Drie vrouwen klagen Google aan voor gender pay gap en de wereld lijkt het niet meer te willen horen

Afgelopen donderdag spanden drie vrouwen een rechtszaak aan tegen Google. De vrouwen die bij de zoekmachine werken zouden minder betaald krijgen dan hun mannelijke collega’s. Maar behalve deze vrouwen, lijkt niemand zich er nog echt druk over te maken. Is dat erg of niet?

De gender wage/pay gap, of loonverschil gebaseerd op sekse/gender, staat naast veel andere onderwerpen vaak hoog op de agenda van veel feministen. Vrouwen krijgen minder betaald dan mannen terwijl ze hetzelfde werk uitvoeren en dat is oneerlijk.

Hee,

Of de gender pay gap gebaseerd is op gender of sekse, komt niet duidelijk uit de onderzoeken.

Wat het verschil is tussen gender en sekse, lees je hier.

De drie vrouwen die een aanklacht indienden tegen Google waren dan ook zeker niet de eersten die opkwamen voor gelijke lonen voor vrouwen en mannen. In de jaren zestig en zeventig, toen de tweede golf feministen opstond, werd er al gevochten voor gelijke lonen. Terecht, want in 1970 verdienden vrouwen 54,8 procent van wat mannen verdiende. Daarnaast waren vrouwen ook nog eens afhankelijk in het doen van grote aankopen of het aanvragen van krediet: daar hadden ze de handtekening van hun vader of man voor nodig.

Wet gelijke behandeling

Overal ter wereld spraken vrouwen zich steeds vaker uit tegen ongelijke beloning voor gelijk werk. In 1968 werd er bijvoorbeeld gestaakt door vrouwen van de Ford fabriek in Dagenham, Verenigd Koninkrijk, om aandacht te krijgen voor de ongelijke lonen tussen vrouwen en mannen. Nadat een groot onderzoek van The Observer aantoonde dat er inderdaad veel vrouwelijk kwaliteit onbenut bleef, kwam er uiteindelijk de Equal Pay Act in 1970 voor vrouwen in het Verenigd Koninkrijk. Die wet moest ervoor zorgen dat de beloningen voor werk voor vrouwen en mannen vanaf nu gelijk waren. Nederland was iets later: in 1975 werd de Wet gelijk loon voor mannen en vrouwen ingevoerd, later omgedoopt tot Wet gelijke behandeling van mannen en vrouwen.

Maar die wet lijkt niet helemaal zijn werk te doen, als we sommige vrouwen moeten geloven. Nog steeds komen vrouwen in opstand tegen ongelijke behandeling en ongelijke lonen tussen hen en mannen, hoewel de ongelijkheid in lonen al forst is gedaald, zeker bij overheidsfuncties.

Dat is dan ook direct een punt van kritiek dat velen op de feministen hebben die opkomen voor gelijke beloning. De ongelijkheid in salaris is nog maar klein, in vergelijking met vijftig jaar geleden. Nog een reden dat vrouwen zich niet moeten aanstellen, zoals het vaak wordt genoemd,  is dat vrouwen vaker parttime werken dan mannen. En bij parttime werken hoort een lager uurtarief, zo blijkt. Vaak komt het parttime werken bij vrouwen voort uit zwangerschap of het geacht worden te zorgen voor een gezin. Ook werken vrouwen vaker dan mannen in sectoren waar over het algemeen minder geld kan worden verdiend, zoals zorg, onderwijs of administratief werk, in tegenstelling tot de technische en financiële sector.

Maar als je al die factoren tegen elkaar wegstreept en je kijkt naar vrouwen en mannen in dezelfde functie en met hetzelfde aantal werkuren, hoe groot is die ongelijkheid dan nog? Er zijn veel verschillende studies naar gedaan. Een conclusie die uit veel verschillende studies komt, is dat de witte man bijna altijd het meeste verdient, in welke sector dan ook. Voor zwarte vrouwen is de pay gap het grootst. Waar een witte man 1,00 dollar zou verdienen, verdient een zwarte vrouw daar gemiddeld 0,79 dollarcent. Ook voor mensen uit de LGBTQ gemeenschap kan de salarisongelijkheid groter zijn dan voor heteroseksuele mensen, zo blijkt uit dit onderzoek uit 2017.

Een lange weg te gaan

In 2016 zou, volgens dit onderzoek, het loonverschil tussen vrouwen en mannen op 21 cent liggen. Dus waar een man 1,00 dollar verdient, verdient een vrouw 0,79 dollarcent. Aan de hand van trends in data is in hetzelfde onderzoek voorspeld dat als we zo doorgaan, de pay gap waarschijnlijk in het jaar 2152 pas verdwenen is. In het onderzoek wordt erkend dat vrouwen veel vooruitgang hebben geboekt in de jaren zeventig tot en met negentig, maar de laatste jaren is die vooruitgang gestagneerd. Hoewel de pay gap een stuk kleiner is, is er nog wat werk nodig om de ongelijkheid op loonstroken van vrouwen versus mannen helemaal te doen verdwijnen.


Als witte, Westerse, goed-geschoolde vrouw erken ik mijn privileges. In dit artikel probeer ik dan ook niet voor andere achtergestelde mensen te spreken, omdat ik niet weet hoe het voor hen is om bijvoorbeeld de (gender) pay gap te ervaren. Het is niet mijn bedoeling met dit artikel iemand voor de borst te stoten door aannames te doen die niet correct zijn.

Toch iets gelezen dat niet klopt? Of ervaar dat je op een andere manier in werkbeloning door salaris wordt achtergesteld en wil je daar graag over spreken? Laat dan een reactie achter onder dit bericht, ik ga graag met je in gesprek.